Ik ben er!

Oef...

Zo, ik ben dan toch veilig en wel aangekomen hier in Schotland. Thank god! Ik ben er :)
Geen vliegtuig gemist, of verkeerd gelopen. Neenee, van direct alles juist gedaan, ik ben tevreden, haha. En iedereen thuis is, hopelijk, gerust gesteld.

In het vliegtuig zelf heb ik in mijn schriftje (dat groene dat ik heb gekregen van Kristien en Sonja) al een beetje geschreven, bij gebrek aan laptop en dergelijke.

Ik zal jullie bij deze dus meenemen naar een paar angstaanjagende momenten:

“Awel zie, hier zitten we nu... in het vliegtuig. Ik heb het wel moeilijk gehad hoor, bij het opstijgen. Met het achterlaten van Claudia en papa, en mama deze morgen... Gelukkig was mama niet op de luchthaven, want ik had echt de boel bijeen gejankt.

Nu vliegen we al boven Engeland. Zo snel gaat dat allemaal. Dat vliegen is echt schijt. Echt waar. Het voelt zo los onder mijn kont, ik betrouw het absoluut ni. Ik snap nog eens niet hoe zoiets in de lucht blijft hangen. Allemaal goed en wel om er vanaf de grond naar te kijken, maar om er zelf in te zitten?

Als het vliegtuig een bocht neemt, draait het in mijn hoofd ook mee en lijkt het alsof ik ga flauwvallen. Het is hetzelfde gevoel, alsof ik wegdraai en mijn maag uit mijn keel gaat springen. Gelukkig dat ik geen last heb van druk op mijn oren, eh...

… Jaja, mijn ogen schoten zojuist toch ff vol hoor. Ik had nooit van mezelf gedacht dat ik zo'n jankbos kon zijn. Bij het opstijgen dacht ik wel: 'Oh, die chauffeur moet zich toch wel goed voelen dat die zo'n ding de lucht in kan krijgen en kan besturen.'
Als ik ermee kon vliegen zou ik dat in ieder geval wel denken hoor.

Nog 60km te gaan en we landen in Londen. Aiaiaiai, daar overstappen... mijn grootste zorg!!

Daarnet heb ik trouwens Andrea zien wonen (“Dag Andrea!”). Echt ongelofelijk dat ik vanuit mijn ieniemienie petieterig raampje gans Zeeland kan zien liggen. En ik bedoel echt GANS Zeeland eh! En dat door een raampje van formaat A4. Dat fleurde me wel wat op, waardoor ik een beetje minder verdrietig was...

Ai, hij draait weer (echt alsof ik ga flauwvallen....)

* * *

Zo, ik zit in de 2de vlieger. Dadelijk gaan we weer achteruit rijden, de 'garage' uit, en naar de startbaan gaan enzo.
Man joh, ik zweet als een rund! Echt waar eh. Die koffer die onstabiel is en de hele tijd omvalt en dan die handtas.
Verschillende mannen hebben mij al geholpen om dieje nest van de grond te rapen.

Seffes stijgen we weer op. Ik voel mijn zweet opdrogen, eh heh heh heh. En ik zit weer aan het raam. Ik zie geen mensen meer van op het eerste vliegtuig en ik vraag mij af of ik daar nu echt alleen aankom.

Toen we in Brussel waren, aan het wachten, vroeg Pa trouwens de hele tijd 'hebt ge geen honger, zou ge niks eten?'
En ik zei nee want ik was veel te nerveus. Moest ik toen niet aan eten denken hoor! Maar nu verga ik dus van de honger. Gelukkig heb ik zojuist een broodje gekocht. Dat was al het gesuggel waard, hmmmm.... Ik hoop dat ik dadelijk kan eten en niet al te misselijk word. Hopelijk is deze vlucht iets kalmer dan de eerste.

Allee,... het veiligheidsfilmpje speelt en ik voel 't machien in gang schieten. Vies hoor vliegen, bah. Als ik de hond kom halen, dan moet ik toch een andere manier vinden.”